علم به صحّت نقل قرآن مانند علم به شهرها و حوادث بزرگ و وقايع عظيم است . همانطورى كه نسبت به اينها علم و شناخت قطعى داريم درباره قرآن هم قطع و يقين داريم ، چرا كه عنايت و اهتمام مسلمانان و انگيزه‌هاى مختلف ايشان بر حفظ و حراست قرآن فراوان بوده است . قرآن كريم در عهد رسول خدا صلى الله عليه و آله يك مجموعه مدوّن و منظمى بوده است به طورى كه آن حضرت جماعتى را براى حفظ قرآن معين فرمودند و جماعتى مانند عبداللَّه بن مسعود و ابىّ بن كعب و غير اين دو ، قرآن را در حضور ايشان چند مرتبه كاملًا قرائت نمودند . سيد مرتضى در دنباله كلامش فرموده است : كسانى كه از اماميه و حشويّه از عامه ( اهل سنت ) با اين نظريه مخالفت نموده‌اند قابل اعتنا نيستند ، زيرا كه مخالفت آنان به جهت وجود روايت ضعيفه‌اى است كه گمان نموده‌اند صحيح است « 1 » 4 - شيخ الطّائفة ابوجعفر محمد بن حسن طوسى در اين رابطه چنين فرموده است : صحبت از زياد شدن و كم شدن قرآن سزاوار اين كتاب شريف نيست ، زيرا اجماع قائم است بر بطلان زيادت و ظاهر از مذاهب مسلمين آن است كه تحريف به نقيصه باطل است و همين مطلب نظريه صحيح علماى اماميه است و مطابق با روايات صحيحه است و رواياتى كه از طريق عامّه و خاصّه دلالت بر نقصان برخى از آيات قرآن دارد چون به نحو خبر واحد است و علم آور نيست بايد از آنها صرف نظر نمود . « 2 » 5 - ابوعلى فضل بن حسن طبرسى ، مفسر كبير و صاحب كتاب مجمع البيان در مقدمه تفسير خود چنين مىنويسد : قول به اضافه شدن آيه‌اى بر آيات قرآن به اجماع اماميه باطل است و قول به نقصان را جماعتى از اصحاب اميه و قومى از حشويّه عامّه روايت نموده‌اند ، ولى صحيح از

--> ( 1 ) - مجمع البيان ، ج 1 ، ص 15 . ( 2 ) - مقدمه تفسير تبيان .